Miłość to zwycięstwo

Gepardy zdziwiły się bardzo widząc idącego po skale lwa, lecz nauczyły się już, że
nie warto robić czegokolwiek bez rozkazu władcy.

 

Simba kroczył śmiało na wprost niebezpieczeństwu.

Niebezpieczeństwem tym był Zandeo, który uśmiechał się złowieszczo, a jego czerwone jak krew oczy lśniły mu niczym diamenty.

- Simba! Czego tu szukasz?-rzekł śmiejąc się podstępnie gepard.

- Chcę mojej ziemi, i moich ludzi!-odrzekł prawowity król

-Hahaha! Nie wiesz, na co się piszesz...

Wywalcz ją!-Ryknął Zandeo, po czym pstryknął, a za nim pojawiło się około trzystu wojowników. 

Simba zatrząsł dumnie grzywą, zza niego wyłoniło się dwieście rogatych lwów, oraz tyle samo skrzydlatych tygrysów.

-Odmieńcy...-szepnął Zandeo.

A jego wojsko błyskawicznie się wycofało.

Gepardy uciekały w popłochu, został tylko jeden niebieskooki młodzieniec.

Leżąca na grzbiecie Diary Tamaya odrazu go poznała.

- Tambao...-pomyślała, a kilka łez stoczyło jej się po policzkach.

On także ją poznał.

Puścił jej oczko, po czym zakradł się cicho za Zandaem i skoczył mu na grzbiet, wgryzając mu się w łapę.

Władca wrzasnął żałośnie i zajął się zdrajcą.Zamachnął łapą, , wysunął pazury i....

Tambao zamknął już oczy, czekając na śmierć, aż nagle...

Król oszust opadł nieżywy na ziemię, a kto za tym stał?

Przed Zandaem stała ciężko dysząc, i wciąż nie dowierzając w to, co zrobiła...Tamaya!

Zobaczywszy, że Tambao żyje, wpadła mu w ramiona, z jej oczu polała się fontanna łez.

- Co ja zrobiłam!?

Ale...Wiesz...Kocham Cię...-powiedziała gepardzica.

Teraz już nie tylko ona płakała.

Lwia Ziemia skąpana była w rzece płaczu.

Płaczu radości.

Ale gepardziczka nie myślała o tym, że uratowała całą północną Afrykę, zależało jej tylko na tym, że uratowała swojego ukochanego...